maandag 16 juli 2018

Plea for an ecological ‘naming-and-shaming’ register (world-wide)

Shame on the killers of whales, and especially blue whales (the largest animal that has ever existed on Earth). (1) Shame on the killers of lions, rhinos, elephants and other rare animals. Shame on Iceland, Japan and others involved.

To avoid that someday dead squads will be organized to punish the killers (sooner or later some people will become so angry…), is it an idea to create a kind of global and eternal ‘naming-and-shaming’ register for the perpetrators and their accomplices (like clients, protectors, enablers, etc.)? After due process, of course… ;-) 

Care for our relatives, animals, and especially the rare species, is directly linked with care for the environment, the earth, our biotope, including climate change. It means being aware of the interdependence of all living being, including humans.

Perhaps an ecological register will be helpful in order to create other and new ways of thinking about ourselves and other animals, as a continuum, as a family, - you do not kill relatives, do you? (or it is a crime.) In the age of internet this might be a powerful tool, to remind us of our responsibility. So let's create the appropriate answer to immoral acts. 

Only reports and stories about human misconduct do not work, if they will not hurt the wrongdoers. Maybe they will have more effect, if combined with an ecological ‘naming-and-shaming’ register, globally available and forever. 

Or else: what is a good reason for not-creating such a register?


Note:
See for instance: 
Article: The killing of a blue whale reveals how disconnected we ware from nature

woensdag 11 juli 2018

EUROPA!

Heb de indruk dat op het wereldtoneel Europa steeds meer op zichzelf komt te staan. In het Europees parlement hield een van zijn leden, Esteban González Pons, een toespraak ter ere van de 60steverjaardag van het Verdrag van Rome, waarin hij Europa aan alle kanten bedreigd ziet (1). (Terecht?) In een recent bezoek aan het NAVO-hoofdkwartier in Brussel zet Trump Duitsland neer als een ‘gevangene van Rusland’, en lijkt hij bezig te zijn om de NAVO op te blazen. (2)

Europa is niet langer voornamelijk onderdeel van een groter verband, ‘Westerse wereld’ geheten, met Amerika als roerganger en de belangrijkste partner voor een verdeeld en zwak Europa. Europa zal meer op eigen benen moeten gaan staan, gedwongen of zelf gewild, - het liefst het laatste. De vraag is: hoe? Als wat?

Ondanks de kort-door-de-bocht retoriek van de Europese parlementariër (‘in het Noorden populisme, in het Zuiden verdrinkende vluchtelingen, in het Oosten Poetin’s tanks, in het Westen de Trump Muur, in het verleden oorlog, in het toekomst Brexit’), stipt hij ook een aantal interessante punten aan:
“Europe is not a market, it is the will to live together. Leaving Europe is not leaving a market, it is leaving shared dreams. We can have a common market, but if we do not have common dreams, we have nothing. Europe is the peace that came after the disaster of war. Europe is the pardon between French and Germans. Europe is the return to freedom of Greece, Spain and Portugal. Europe is the fall of the Berlin Wall. Europe is the end of communism. Europe is the welfare state, it is democracy,”

Inderdaad, wat voor Europa willen we? Voor welk Europa willen we gaan staan?

Ben helemaal voor Europa. Iedereen die tegen Europa is, verzoek ik om een reisje buiten Europa te gaan maken, inclusief de VS, en ik ben benieuwd hoe Europees hij of zij terugkomt. 

Ik hou van alle werelddelen, werkelijk, maar dat maakt me niet minder Europees, integendeel. Ik hou van de diversiteit die Europa is, haar rijke geschiedenis (inclusief ellende), haar cultuur (ik zou zelfmoord plegen als ik haar moest missen), haar politiek, hoe moeizaam ook. 

Nederland, hoe leuk en aardig ook, is niets zonder Europa. Nederland bestaat nauwelijks vier eeuwen (net iets langer dan de VS). Alles wat Nederland méér doet zijn dan bossen, polders en een hoop water, is Europees. Nederlandse cultuur is een variant op de Europese; haal de Europese voedingsbodem weg en je houdt klompen en kaas over. Iedereen die meent dat Nederland zonder Europa iets voorstelt is een cultureel-historische imbeciel, een demente volwassene die blij mag zijn dat er voor hem gezorgd wordt zoals er gezorgd wordt voor dieren in een dierentuin. Zelfs hun godsdienst is niet van eigen bodem.

Anyway, het wordt tijd dat we Europa integreren in onze identiteit, en dat we er actief vorm aan gaan geven, in plaats van het als noodlot te beschouwen. Wees behalve Nederlander ook Europeaan! Wees een Nederlandse Europeaan! 

Laat de Amerikanen in hun sop gaar koken met hun Trump. Hoe lang laten we ons nog door deze idioot kietelen? Hoe lang laten we ons nog door deze blaaskaak uit Washington de les lezen? Laat hem de volgende keer een visum aanvragen voordat hij een stap op Europese bodem zet, inclusief een toetsje ‘Geschiedenis en Cultuur van Europa’. En mocht hij voor deze test niet slagen, laat hem dan z’n huiswerk gaan doen. Volgende keer beter.

Nogmaals de vraag: wat voor Europa willen wij? Zeer waarschijnlijk komt daar geen eenduidig antwoord uit, en ik zou zeggen: houden zo! Europa is diversiteit, is debat, is pluriformiteit. Laten we deze dialectiek van het verschil omarmen, ervoor gaan staan, en eraan bijdragen!  


Noten:
[…]
.1: Onderdeel van toespraak in Europees parlement door Esteban González Pons: ‘Europe is not a market, it is the will…’

.2: Voilà, artikel met daarin het filmpje waarin Trump zijn wijsheid tentoonspreidt over Duitsland. 

dinsdag 26 juni 2018

Gaat Europa aan migratie ten onder?

.
De boel is in een gestaag tempo aan het escaleren, zowel in Europa als in Amerika, met het migratievraagstuk als voornaamste katalysator. Er is niet alleen Trump, maar ook de nieuwe regering in Italië die de zaak op scherp zet, - en laten we niet vergeten: in Italië is niet alleen het (extreem)rechtse Lega aan de macht, maar ook de linkse Vijfsterrenbeweging; zij regeren samen. 

Wat eerder nog een kwestie leek van landen apart, lijkt nu continent-breed krachten te verzamelen. Italië, Malta, Oost-Europese landen, Oostenrijk, Beieren, …

De toon van het debat wordt scherper, de beelden die worden gebruikt steeds venijniger (zoals Trump die in een ‘poëtische toespraak’ migratie vergelijkt met een slang die zijn gastvrouw doodt (1)) En daar blijft het niet bij: er worden daden bij het woord gevoegd, zowel aan de grens met Mexico als aan de Europese zuidgrens. 

Waar gaat dit heen? Kan deze polarisatie nog worden gematigd? Elke actie, van welke kant ook, lijkt de polarisatie te voeden. Kan er nog een oplossing worden gevonden die ontgiftend werkt, naar alle betrokkenen toe? Het begint op een vechtscheiding te lijken, met dit verschil: elkaar hatende partners kunnen uit elkaar gaan wonen en zorgen dat ze elkaar nooit meer zien; binnen een bevolking is zoiets niet mogelijk…

Wat te doen? Ik vind het moeilijk een houding te bepalen. Eenzijdig partij kiezen lost niet veel op. Zoals in een relationeel conflict het zelden zo is dat slechts één partij alle gelijk heeft, zo spelen ook in het conflict over migratie meerdere factoren, belangen en motieven, en ook angsten en pijnlijkheden. Zij zullen allemaal geadresseerd moeten worden, willen we uitkomen op een bevredigende oplossing waar alle betrokkenen mee kunnen leven, zonder rancune. Zo niet, dan blijft de situatie gespannen, ja explosief. En als de tegenstellingen gevoed en versterkt blijven worden, zal een oplossing die vrede brengt steeds verder weg raken. En dan?

                                                           ***

Tja, valt een grote neergang te voorkomen?
En waarom kiezen we niet met z’n allen voor redelijke oplossingen? We zouden daar toch allemaal baat bij kunnen hebben?!

De problematiek is zo complex als we zelf zijn, lijkt mij. Waren wij verstandig, dan zou het allemaal gemakkelijk op te lossen zijn. Maar zo zitten we kennelijk niet in elkaar.
Mensen zijn geen rationele wezens, of slechts voor een (klein) deel, - althans, zo ben ik onszelf op gaan vatten. We zijn eerder een kluwen aan emoties, impulsen, driften, ratio, behoeften, verlangens, etc. – en wie zou het anders willen? De ratio is in die kluwen slechts een van de factoren, en niet de machtigste.
Dat betekent ook, helaas, dat redelijk ogende oplossingen het vaak niet zullen halen, behalve wanneer de rest van de kluwen er ook in mee kan, of minstens niet opspeelt. (En dan hebben we het nog niet eens over machtsverhoudingen, etc., welke uiteraard alleen kunnen bestaan dankzij die kluwen die we zijn.) 
Ik vrees dat we in een periode terecht zijn gekomen waarin onze niet-redelijke kant (emoties, driften, angsten, etc.) meer en meer uit te pas gaat lopen met wat ‘verstandig’ heet te zijn. En ik zie niet hoe dat evenwicht weer hersteld kan worden, - voorlopig althans. We zijn geen ‘rationele’ robots met een reset-knop.

Ben benieuwd hoe de optimisten onder ons er tegenaan kijken. Of we iets als een probleem zien, en wat als oplossing, hangt immers sterk af van het eigen mens- en wereldbeeld. 

                                                           ***

Wat tegenwicht zou kunnen bieden aan een uit de hand lopende migratiecrisis is een gemeenschappelijke mythe. Zo’n mythe zou niet alleen moeten maken dat we onszelf als Europeaan zien, imaginair verbonden met 500 miljoen andere Europeanen, maar ook zou die mythe ons positief moeten doen kijken naar mensen van elders (vluchtelingen en migranten), om hen mee te laten doen in het gemeenschappelijke avontuur dat ‘Europa’ heet. 

Echter, zo’n gemeenschappelijke mythe bestaat niet. Voor sommigen misschien wel, maar zij is geen gemeengoed. Er is nauwelijks een mythe over Europa als ons gemeenschappelijke huis, laat staan dat een meerderheid van de Europeanen erin gelooft.

Om samen te leven in grote gemeenschappen en elkaar te vertrouwen, ook al kennen we elkaar niet, zijn dergelijke mythen conditio sine qua non. Zonder zo’n grote, continent-omspannende mythe vallen we terug op ‘primitievere’ mythen, opgehangen aan eenzelfde taal, aan eenzelfde huidskleur of aan de uiterlijkheden van eenzelfde religie (zoals hoofdbedekking); wie op die manier niet te herkennen is, valt er dan buiten.

Zo’n gemeenschappelijke mythe houdt meestal ook waarden, normen en idealen hoog, waardoor je het een en ander van elkaar mag verwachten. Gastvrijheid, bijvoorbeeld, naastenliefde, of tolerantie. En in het geval van migratie: de bereidheid om de ander op te nemen in de eigen gemeenschap. Een mythe helpt om de persoonlijke ervaring en voorkeur te overstijgen.

Maar ja, zoals gezegd, in Europa is een dergelijke mythe geen gemeengoed: je kunt er niet vanuit gaan dat je medeburgers in dezelfde mythe geloven. 

Eerder was het christendom die gemeenschappelijke mythe, maar dat heeft allang niet meer die status. Bovendien is het de vraag of het christendom ooit zo verwelkomend is geweest, - behalve wanneer je als vreemdeling zelf ook christen werd…

Anyway, Europa wordt door slechts een minderheid van de Europeanen beschouwd als een gemeenschappelijk huis. En als we niet oppassen valt de moeizaam tot stand gekomen Unie binnenkort uit elkaar (het Schengenakkoord staat reeds onder druk), nu het migratievraagstuk zichtbaar maakt waar we ons mee identificeren en met wie we ons solidariseren, - breuklijnen dus. Niet alleen migranten vallen dan buiten de boot; ook andere Europeanen worden dan weer vreemdeling.

                                                           ***

De grondleggers van wat later de Europese Unie is gaan heten, wilden een vreedzaam, verenigd en welvarend Europa. Zij geloofden sterk in deze idealen en wisten veel gedaan te krijgen.

Echter, hoe nú het geloof in een vreedzaam, verenigd en welvarend Europa te versterken? Het lijkt verder weg dan ooit, zeker nu er maar geen gemeenschappelijk Europees beleid komt op het gebied van migratie. Is het verhaal van de grondleggers nog wel geloofwaardig? 

Toen was de intentie: nooit meer oorlog, met Duitsland in de hoofdrol, - maar wie loopt er nog warm voor deze noodzaak? De belangrijkste dreiging kwam toen uit Europa zelf; nu zien velen, terecht of onterecht, de dreiging van buitenaf komen, migratie geheten. 

Heeft het verhaal van de grondleggers hierop een afdoend en inspirerend antwoord? Het lijkt erop van niet. Is er niet een heel nieuw verhaal nodig, of minstens een grondige vernieuwing ervan, - of zal dat pas gebeuren wanneer het in Europa (weer) helemaal misloopt?




Noot:

dinsdag 5 juni 2018

Machiavelli’s spel. Waarom Israël Iran als vijand wil

.
Waarom is Israël er zo op gebrand om Iran aan te merken als een terroristisch land dat bezig is kernwapens te maken?

Niet omdat Iran nu een bedreiging vormt, noch dat het nu bezig zou zijn om kernwapens te maken, maar eventueel wel in de nabije toekomst. Wanneer? Als Israël verder gaat met landtoe-eigening, en uiteindelijk zal overgaan tot het verdrijven van Palestijnen uit de Gazastrook en uit de Westelijke Jordaanoever, en tot het volledig nationaliseren van Jeruzalem. Met name dit laatste zal groot verzet oproepen in de islamitische wereld, aangezien Jeruzalem door moslims wordt gezien als een heilige stad: de profeet Mohammed zou er ten hemel zijn gevaren, op een tussenstop vanuit Mekka.

Israëls Iran-politiek is dus een strategische, met het oog op een niet al te verre toekomst, afhankelijk van de plannen die Israël heeft met de Palestijnse gebieden en de termijn waarop het het hele gebied in bezit wil nemen. Tegen die tijd wil Israël niet het risico lopen van een wraakactie door een islamitische nucleaire macht in de regio.

Regeren is vooruitzien, ook wanneer je van plan bent om grondgebied in bezit te nemen waarop nu nog een ander volk woont en leeft, en dat onder het toeziend oog van een wereld die zich tot nu toe heeft laten inpakken door kleine, haast onmerkbare stappen: het koloniseren van de bezette gebieden.

Er komt een moment dat de voortschrijdende inbezitneming niet meer ongemerkt kan verlopen, namelijk wanneer de Palestijnen definitief plaats zullen moeten maken, letterlijk. Het is slecht voorstelbaar dat Israëli’s in één land willen wonen met een grote bevolkingsgroep die er al eeuwen z’n wortels heeft en die diep gefrustreerd is over de onteigening van land en woongebieden. 

Hoe Israël zich gaat ontdoen van lastige buren in eigen land, is nog onduidelijk. De kans is evenwel groot dat Iran dit niet zomaar zal laten gebeuren…

maandag 4 juni 2018

‘In God we trust’: over ongewenste beïnvloeding door christelijke nationalisten

Aangezien Europa nooit lang achterblijft bij de VS, en veel van de ontwikkelingen aldaar overneemt – zij het een paar jaar later - , is het verstandig om het een en ander in de gaten te houden. Zoals deze pressiegroep, Project Blitz, die met een geraffineerd stappenplan probeert om christelijk-conservatieve ‘waarden’ via wetgeving aan de gehele bevolking op te leggen, - to reshape America: het moet weer een christelijke natie worden. (1)

Het is geen complottheorie, maar betreft een heuse, invloedrijke stichting, met een duidelijke agenda, en niet zonder resultaat: er zijn reeds tal van wetten aangenomen, op staatsniveau, die geheel beantwoorden aan de wensen van Project Blitz.

Ondertussen groeit in Nederland en elders in Europa de aandacht voor financiering vanuit het Midden-Oosten van islamitische instellingen (moskeeën, etc), plus de ideologische invloed die ermee gepaard gaat. Wellicht is het een goed idee om ook aandacht te besteden aan de financiering vanuit de VS van christelijke instellingen…


Noot 1:
Project Blitz: The legislative assault by Christian nationalists to reshape America

dinsdag 29 mei 2018

Crisis in Italië: niet de euro, maar migratie. Over falend migratiebeleid door EU

.
Eurocrisis door Italië? Een nieuwe financiële crisis op komst? Ik vrees dat de aandacht uitgaat naar het verkeerde probleem. Er zijn tal van artikelen geschreven (1), waaruit blijkt dat in Italië niet de euro het probleem is, noch de EU, maar migratie. Dit programmapunt hebben de (rechtse) Lega en de (linkse) Vijfsterrenbeweging gemeen. 

Migratie is uiteraard een gevoelig en lastig onderwerp, en daarom wordt het ook angstvallig vermeden. Zowel in de politieke burelen in Brussel, als in de andere Europese hoofdsteden. Toch zullen op dat terrein maatregelen getroffen moeten worden, met name aan de zuidkant van Europa, om de populistische partijen, zowel ter linker- als ter rechterzijde de wind uit de zeilen te nemen. 

Je kunt menen dat Europa een humanitaire taak heeft en nog lang niet aan z’n max zit wat betreft de opvang van vluchtelingen en (economische) migranten, maar dat neemt niet weg dat grote delen van de bevolking in landen als Italië, Frankrijk en Spanje daar anders over denken. (Lega kreeg 17,4 procent van de stemmen, en de Vijfsterrenbeweging 32,7 procent, en zij zijn niet de enige anti-migratiepartijen in het Italiaanse parlement.) Je kunt hen negeren, maar dat zal hun aantal niet doen afnemen, integendeel. 

Uiteindelijk zullen instituties en praktijken die geassocieerd worden met dit negeren, tot collectieve zondebok worden verheven, teneinde het ‘establishment’ dat niet wil luisteren, toch te raken. Bijvoorbeeld door te dreigen om uit de Euro dan wel de EU te stappen. 

Politiek is ook wijs beleid, of zou dat moeten zijn. En dat zou hier betekenen dat men niet alleen maar naar de eigen principes kijkt (zoals gastvrijheid en tolerantie), maar ook rekening houdt met de velen die er anders over denken. Het zou betekenen dat men matigt, waar men louter voor zichzelf denkend veel ruimhartiger zou willen zijn. 

Minder vluchtelingen en (economische) migranten toelaten dus, dan men naar eigen goeddunken wenselijk acht. Simpelweg om te voorkomen dat vreemdelingenhaat en ressentiment toenemen en uiteindelijk een gevaar worden voor de democratische rechtstaat zelf, inclusief de waarden die daarmee verbonden zijn en hoog gehouden willen worden.

Wat dat betreft is het zeer de vraag of het besluit van de Italiaanse president (om te weigeren een ministerspost toe te kennen aan een euroscepticus, en in plaats daarvan een IMF-econoom aan te stellen als premier) een wijs besluit was. De kans is groot dat het effect averechts zal zijn, niet alleen bij de verkiezingen, maar eerst en vooral bij de burgers. Ressentiment is het belangrijkste probleem van politiek überhaupt: wanneer het massale vormen aanneemt is er geen genezen meer aan.

In ieder geval zijn de financiën niet het probleem. Zich slechts druk maken over de financiën is een vlucht in de abstractie, wanneer men een politiek probleem niet aankan, of -durft. (2) Door het over geld te hebben, kun je net doen alsof je politiek bedrijft, terwijl je niet anders doet dan lafheid maskeren.

De politieke ontwikkelingen in Italië zijn het effect van een falend migratiebeleid door Europa. Natuurlijk kan Italië de toestroom naar ons continent niet aan. (75 procent van de vluchtelingen e.a. uit Afrika zet voet aan Europese wal in Italië.) Maar komt er enige steun uit andere landen of uit Brussel?

Het wordt tijd dat de Europese Unie verantwoordelijkheid neemt voor het migratievraagstuk, eventueel door een sterke rem te zetten op het aantal vluchtelingen e.a. dat naar Europa komt, in plaats van weg te lopen voor dit gevoelige onderwerp. Zo niet, dan zullen mediterrane landen als Italië het heft in eigen handen nemen met extreme maatregelen die ook de democratie in die landen in gevaar brengen, evenals het overleven van de EU zelf.


Noten:

.1) Enkele artikelen waarin breder wordt gekeken dan financieel:
En:
http://www.dewereldmorgen.be/artikel/2018/05/28/hoe-de-bonzen-van-de-eu-italie-in-handen-geven-van-extreemrechts  


.2) Een artikel waarin alles tot een financieel verhaal wordt teruggebracht:



Post Scriptum
Nauwelijks vier dagen later, nadat Lega en de Vijfsterrenbeweging alsnog een regering hebben gevormd: ‘Italy vows to ‘send home’ undocumented immigrants. Far-right interior minister insists he will keep campaign pledge to deport around 500.000 people.’

vrijdag 25 mei 2018

Hoe politiek is het persoonlijke? (N.a.v. de nieuwe Privacywet)

Vandaag is de nieuwe Privacywet ingegaan. Er zitten ook nadelen aan de nieuwe wetgeving, maar vooralsnog zie ik voornamelijk voordelen voor ons, de burger, ten overstaan van grote bedrijven. (1)

Ik ben blij verrast met deze Europees uitgevaardigde Privacywet. ‘Brussel’ weet toch iets gedaan te krijgen ten gunste van de burger, en is in staat met regelgeving de macht van grote bedrijven in te perken of sterk te hinderen!

Soms lijkt het erop dat in onze geglobaliseerde wereld politiek nauwelijks nog iets kan uitrichten, aangezien bedrijven wereldwijd opereren. Met deze Privacywet lijkt dat fatalisme te worden gelogenstraft. Dat geeft hoop op meer invloed van politiek op het wereldgebeuren. Bijvoorbeeld op het gebied van milieu en klimaatverandering!

Hoe persoonlijk is privacy? Zij is niet alleen een kwestie van ethiek, maar zeker ook van politiek. Het eerste betreft de manier waarop we met onszelf en anderen omgaan; het tweede gaat over zaken van algemeen belang. Dat zijn verschillende grootheden. Ze hebben alles met elkaar te maken, maar zijn niet van dezelfde orde.

Er bestaat te veel de neiging om alles in morele termen te willen zien. Sinds de jaren ’60 heet het dat het persoonlijke politiek is, en inderdaad het persoonlijke heeft een politieke dimensie, maar dat betekent nog niet dat het politieke kan worden teruggebracht tot het persoonlijke. (Een overduidelijk voorbeeld is de focus op de persoon van Trump, zijn affaires, hoe hij met zijn vrouw omgaat, zijn twittergedrag etc. Maar hoe interessant dat ook mag zijn, het gaat eerst en vooral om beleid dat miljoenen Amerikanen treft en soms miljoenen elders in de wereld. Trump is niet alleen een privé-persoon, maar ook (en vooral) een politicus, in zijn hoedanigheid als president van een land: zijn beslissingen hebben invloed op het leven van velen.)

De Privacywet illustreert mooi het verschil tussen de ethische (of morele) dimensie van ons leven en de politieke dimensie: om onze privacy te waarborgen, is een wet nodig die in het algemeen iets regelt (d.w.z. betrekking hebbend op alle burgers en hun bedrijven en organisaties). Zonder deze wet kan ik als privé-persoon bezwaar maken tegen het gebruik dat bedrijven maken van mijn gegevens, maar dat zal weinig uithalen. Er is een wet voor nodig om daadwerkelijk iets te kunnen ondernemen, als burger.

Anyway, ben benieuwd hoe de wet gaat uitwerken!


Noot:
.1) Een artikel waarin het een en ander wordt uitgelegd over de nieuwe Privacywet, wanneer je dat nog niet wist: