dinsdag 5 juni 2018

Machiavelli’s spel. Waarom Israël Iran als vijand wil

.
Waarom is Israël er zo op gebrand om Iran aan te merken als een terroristisch land dat bezig is kernwapens te maken?

Niet omdat Iran nu een bedreiging vormt, noch dat het nu bezig zou zijn om kernwapens te maken, maar eventueel wel in de nabije toekomst. Wanneer? Als Israël verder gaat met landtoe-eigening, en uiteindelijk zal overgaan tot het verdrijven van Palestijnen uit de Gazastrook en uit de Westelijke Jordaanoever, en tot het volledig nationaliseren van Jeruzalem. Met name dit laatste zal groot verzet oproepen in de islamitische wereld, aangezien Jeruzalem door moslims wordt gezien als een heilige stad: de profeet Mohammed zou er ten hemel zijn gevaren, op een tussenstop vanuit Mekka.

Israëls Iran-politiek is dus een strategische, met het oog op een niet al te verre toekomst, afhankelijk van de plannen die Israël heeft met de Palestijnse gebieden en de termijn waarop het het hele gebied in bezit wil nemen. Tegen die tijd wil Israël niet het risico lopen van een wraakactie door een islamitische nucleaire macht in de regio.

Regeren is vooruitzien, ook wanneer je van plan bent om grondgebied in bezit te nemen waarop nu nog een ander volk woont en leeft, en dat onder het toeziend oog van een wereld die zich tot nu toe heeft laten inpakken door kleine, haast onmerkbare stappen: het koloniseren van de bezette gebieden.

Er komt een moment dat de voortschrijdende inbezitneming niet meer ongemerkt kan verlopen, namelijk wanneer de Palestijnen definitief plaats zullen moeten maken, letterlijk. Het is slecht voorstelbaar dat Israëli’s in één land willen wonen met een grote bevolkingsgroep die er al eeuwen z’n wortels heeft en die diep gefrustreerd is over de onteigening van land en woongebieden. 

Hoe Israël zich gaat ontdoen van lastige buren in eigen land, is nog onduidelijk. De kans is evenwel groot dat Iran dit niet zomaar zal laten gebeuren…

maandag 4 juni 2018

‘In God we trust’: over ongewenste beïnvloeding door christelijke nationalisten

Aangezien Europa nooit lang achterblijft bij de VS, en veel van de ontwikkelingen aldaar overneemt – zij het een paar jaar later - , is het verstandig om het een en ander in de gaten te houden. Zoals deze pressiegroep, Project Blitz, die met een geraffineerd stappenplan probeert om christelijk-conservatieve ‘waarden’ via wetgeving aan de gehele bevolking op te leggen, - to reshape America: het moet weer een christelijke natie worden. (1)

Het is geen complottheorie, maar betreft een heuse, invloedrijke stichting, met een duidelijke agenda, en niet zonder resultaat: er zijn reeds tal van wetten aangenomen, op staatsniveau, die geheel beantwoorden aan de wensen van Project Blitz.

Ondertussen groeit in Nederland en elders in Europa de aandacht voor financiering vanuit het Midden-Oosten van islamitische instellingen (moskeeën, etc), plus de ideologische invloed die ermee gepaard gaat. Wellicht is het een goed idee om ook aandacht te besteden aan de financiering vanuit de VS van christelijke instellingen…


Noot 1:
Project Blitz: The legislative assault by Christian nationalists to reshape America

dinsdag 29 mei 2018

Crisis in Italië: niet de euro, maar migratie. Over falend migratiebeleid door EU

.
Eurocrisis door Italië? Een nieuwe financiële crisis op komst? Ik vrees dat de aandacht uitgaat naar het verkeerde probleem. Er zijn tal van artikelen geschreven (1), waaruit blijkt dat in Italië niet de euro het probleem is, noch de EU, maar migratie. Dit programmapunt hebben de (rechtse) Lega en de (linkse) Vijfsterrenbeweging gemeen. 

Migratie is uiteraard een gevoelig en lastig onderwerp, en daarom wordt het ook angstvallig vermeden. Zowel in de politieke burelen in Brussel, als in de andere Europese hoofdsteden. Toch zullen op dat terrein maatregelen getroffen moeten worden, met name aan de zuidkant van Europa, om de populistische partijen, zowel ter linker- als ter rechterzijde de wind uit de zeilen te nemen. 

Je kunt menen dat Europa een humanitaire taak heeft en nog lang niet aan z’n max zit wat betreft de opvang van vluchtelingen en (economische) migranten, maar dat neemt niet weg dat grote delen van de bevolking in landen als Italië, Frankrijk en Spanje daar anders over denken. (Lega kreeg 17,4 procent van de stemmen, en de Vijfsterrenbeweging 32,7 procent, en zij zijn niet de enige anti-migratiepartijen in het Italiaanse parlement.) Je kunt hen negeren, maar dat zal hun aantal niet doen afnemen, integendeel. 

Uiteindelijk zullen instituties en praktijken die geassocieerd worden met dit negeren, tot collectieve zondebok worden verheven, teneinde het ‘establishment’ dat niet wil luisteren, toch te raken. Bijvoorbeeld door te dreigen om uit de Euro dan wel de EU te stappen. 

Politiek is ook wijs beleid, of zou dat moeten zijn. En dat zou hier betekenen dat men niet alleen maar naar de eigen principes kijkt (zoals gastvrijheid en tolerantie), maar ook rekening houdt met de velen die er anders over denken. Het zou betekenen dat men matigt, waar men louter voor zichzelf denkend veel ruimhartiger zou willen zijn. 

Minder vluchtelingen en (economische) migranten toelaten dus, dan men naar eigen goeddunken wenselijk acht. Simpelweg om te voorkomen dat vreemdelingenhaat en ressentiment toenemen en uiteindelijk een gevaar worden voor de democratische rechtstaat zelf, inclusief de waarden die daarmee verbonden zijn en hoog gehouden willen worden.

Wat dat betreft is het zeer de vraag of het besluit van de Italiaanse president (om te weigeren een ministerspost toe te kennen aan een euroscepticus, en in plaats daarvan een IMF-econoom aan te stellen als premier) een wijs besluit was. De kans is groot dat het effect averechts zal zijn, niet alleen bij de verkiezingen, maar eerst en vooral bij de burgers. Ressentiment is het belangrijkste probleem van politiek überhaupt: wanneer het massale vormen aanneemt is er geen genezen meer aan.

In ieder geval zijn de financiën niet het probleem. Zich slechts druk maken over de financiën is een vlucht in de abstractie, wanneer men een politiek probleem niet aankan, of -durft. (2) Door het over geld te hebben, kun je net doen alsof je politiek bedrijft, terwijl je niet anders doet dan lafheid maskeren.

De politieke ontwikkelingen in Italië zijn het effect van een falend migratiebeleid door Europa. Natuurlijk kan Italië de toestroom naar ons continent niet aan. (75 procent van de vluchtelingen e.a. uit Afrika zet voet aan Europese wal in Italië.) Maar komt er enige steun uit andere landen of uit Brussel?

Het wordt tijd dat de Europese Unie verantwoordelijkheid neemt voor het migratievraagstuk, eventueel door een sterke rem te zetten op het aantal vluchtelingen e.a. dat naar Europa komt, in plaats van weg te lopen voor dit gevoelige onderwerp. Zo niet, dan zullen mediterrane landen als Italië het heft in eigen handen nemen met extreme maatregelen die ook de democratie in die landen in gevaar brengen, evenals het overleven van de EU zelf.


Noten:

.1) Enkele artikelen waarin breder wordt gekeken dan financieel:
En:
http://www.dewereldmorgen.be/artikel/2018/05/28/hoe-de-bonzen-van-de-eu-italie-in-handen-geven-van-extreemrechts  


.2) Een artikel waarin alles tot een financieel verhaal wordt teruggebracht:



Post Scriptum
Nauwelijks vier dagen later, nadat Lega en de Vijfsterrenbeweging alsnog een regering hebben gevormd: ‘Italy vows to ‘send home’ undocumented immigrants. Far-right interior minister insists he will keep campaign pledge to deport around 500.000 people.’

vrijdag 25 mei 2018

Hoe politiek is het persoonlijke? (N.a.v. de nieuwe Privacywet)

Vandaag is de nieuwe Privacywet ingegaan. Er zitten ook nadelen aan de nieuwe wetgeving, maar vooralsnog zie ik voornamelijk voordelen voor ons, de burger, ten overstaan van grote bedrijven. (1)

Ik ben blij verrast met deze Europees uitgevaardigde Privacywet. ‘Brussel’ weet toch iets gedaan te krijgen ten gunste van de burger, en is in staat met regelgeving de macht van grote bedrijven in te perken of sterk te hinderen!

Soms lijkt het erop dat in onze geglobaliseerde wereld politiek nauwelijks nog iets kan uitrichten, aangezien bedrijven wereldwijd opereren. Met deze Privacywet lijkt dat fatalisme te worden gelogenstraft. Dat geeft hoop op meer invloed van politiek op het wereldgebeuren. Bijvoorbeeld op het gebied van milieu en klimaatverandering!

Hoe persoonlijk is privacy? Zij is niet alleen een kwestie van ethiek, maar zeker ook van politiek. Het eerste betreft de manier waarop we met onszelf en anderen omgaan; het tweede gaat over zaken van algemeen belang. Dat zijn verschillende grootheden. Ze hebben alles met elkaar te maken, maar zijn niet van dezelfde orde.

Er bestaat te veel de neiging om alles in morele termen te willen zien. Sinds de jaren ’60 heet het dat het persoonlijke politiek is, en inderdaad het persoonlijke heeft een politieke dimensie, maar dat betekent nog niet dat het politieke kan worden teruggebracht tot het persoonlijke. (Een overduidelijk voorbeeld is de focus op de persoon van Trump, zijn affaires, hoe hij met zijn vrouw omgaat, zijn twittergedrag etc. Maar hoe interessant dat ook mag zijn, het gaat eerst en vooral om beleid dat miljoenen Amerikanen treft en soms miljoenen elders in de wereld. Trump is niet alleen een privé-persoon, maar ook (en vooral) een politicus, in zijn hoedanigheid als president van een land: zijn beslissingen hebben invloed op het leven van velen.)

De Privacywet illustreert mooi het verschil tussen de ethische (of morele) dimensie van ons leven en de politieke dimensie: om onze privacy te waarborgen, is een wet nodig die in het algemeen iets regelt (d.w.z. betrekking hebbend op alle burgers en hun bedrijven en organisaties). Zonder deze wet kan ik als privé-persoon bezwaar maken tegen het gebruik dat bedrijven maken van mijn gegevens, maar dat zal weinig uithalen. Er is een wet voor nodig om daadwerkelijk iets te kunnen ondernemen, als burger.

Anyway, ben benieuwd hoe de wet gaat uitwerken!


Noot:
.1) Een artikel waarin het een en ander wordt uitgelegd over de nieuwe Privacywet, wanneer je dat nog niet wist:

woensdag 9 mei 2018

De VS en de Iran-deal: hoe Trump de rol van Amerika op het wereldtoneel alsmaar kleiner maakt. Tijd voor Europa!

Ondanks het grote kabaal in de media rond de beslissing van Trump om zich terug te trekken uit de Iran-deal, is het de vraag wie erbij wint dan wel verliest. Amerika is niet meer de enige wereldspeler, en het is zelfs de vraag of het nog wel de machtigste is. Trump doet er met zijn ‘America first’ in ieder geval alles aan om de VS verder te isoleren, en ruimte te geven op het wereldtoneel aan spelers als Rusland en China om zich meer te doen gelden. 

Dat geldt ook voor de Amerikaanse terugtrekking uit de Iran-deal. In de media lijkt het alsof Iran nu alleen staat tegenover het America van Trump en zijn bondgenoten. In werkelijkheid zijn de banden van Iran met Rusland, met China, en ook met Turkije alsmaar sterker aan het worden. (1) Het is dus zeer de vraag of Iran veel te lijden zal hebben onder nieuwe sancties. Het heeft nieuwe vrienden, en die vrienden hebben er belang bij hebben om Amerika’s macht in de wereld pootje te lichten.

Amerika zal sancties uitzetten, zeker, en Europese landen zullen misschien volgen, al is dat nog helemaal niet zeker, maar zij zijn al lang niet meer de enigen die de wereldpolitiek bepalen. We leven meer en meer in een multipolaire wereld, en Trump’s Amerika werkt er hard aan mee om die (ongewild) verder vorm te geven. 

Het aan de macht zijn van Trump heeft grote voordelen, met name voor zijn tegenstanders. Het zou mooi zijn als ook de Europese Unie ballen zou tonen en een eigen koers zou uitzetten, los van Washington. 

‘America first’ klinkt steeds meer als het kleine jongetje dat zegt: ‘papa, kijk eens wat ik kan’. Vertederend, en als een volwassene het zegt: zielig, en lachwekkend. Een beetje zoals Putin en Xi Jinping glimlachen wanneer je ze samen ziet met jongetje Trump.

Overigens is Trump's beste strategie om Amerika meer en meer buiten spel te zetten: onbetrouwbaarheid. Akkoorden waarover jaren is onderhandeld, worden door hem in een mum van tijd onklaar gemaakt. Dat geldt niet alleen voor de Iran-deal, maar ook voor Obama-care en het Parijse klimaatakkoord.

Een akkoord is als een belofte: de ondertekenaars moeten ervan op aan kunnen dat de ander er zich aan houdt; zo niet, dan is een akkoord niets waard, en verliest de ondertekenaar z'n betrouwbaarheid.

Als politiek al een poging is om middels wetten en akkoorden enige zekerheid en continuïteit te creëren in een woelige wereld, dan weet Trump perfect hoe deze verwachting te doen verkeren in een illusie. Het verbreken van akkoorden blijkt prima te werken, wil je je rol als politieke speler op het wereldtoneel ondermijnen en daarmee verkleinen.

Trump's presidentschap is een uitstekende leerschool. Het is te hopen dat hij als 'the Great Disrupter' nog enkele jaren de gelegenheid krijgt om te laten zien hoe het politieke spel werkt, in deficiënte modus.

Gevaarlijk? Inderdaad. Dat is het risico wanneer je als president ongeletterd bent en te stupide om het onderscheid te maken tussen algemeen belang in politiek en eigen belang als businessman. En hij is niet de enige: Trump heeft niet zichzelf gekozen tot president.

Ondertussen zullen we eraan moeten wennen dat we als Europa onze eigen verantwoordelijkheid behoren te nemen, als plicht naar de Europese burger toe en om onze rol in de verdere ontwikkeling van de mensheid. Het is de vraag of een door Amerika gedomineerde wereld überhaupt ooit een goede zaak was. In ieder geval is nu de tijd om er afscheid van te nemen en zelfbewust een eigen koers uit te zetten, als belangwekkende speler in een multipolaire wereld.



Noot 1:
Twee artikelen over de versterkte banden van Iran met Rusland en China:
. Trump’s Iran Deal Exit Is A Win For Russia
En:
. On Iran deal, Russia and China could save Iran from harm caused by US economic sanctions

dinsdag 27 maart 2018

Leve Trump! Leve de vernieuwing! (II)

Het wordt tijd dat we weer dialectisch gaan denken: het voordeel van de tegenstelling. Echte vernieuwing komt niet geleidelijk, maar doordat het oude en voorbije zich in z’n ware gedaante laat zien, zonder verhullingen, zodat in contrast daarmee vernieuwende krachten zich kunnen profileren.

Als vertegenwoordiger van het oude systeem, maar zonder de verhullende kwaliteiten van zijn voorgangers, laat Trump openlijk de bestaande machtsverhoudingen zien. Bijvoorbeeld door slechts solidair te zijn met de zaak van conservatieve blanken; wanneer niet-blanke Amerikanen worden getroffen, dan geeft deze president niet thuis. Bijvoorbeeld door corporaties en de rijke bovenlaag te bevoordelen met belastingvoordelen, en tegelijk steunmaatregelen voor de armen te kortwieken. Bijvoorbeeld door stilzwijgend partij te kiezen voor de wapenlobby, tegenover protesterende schooljeugd die protesteert tegen dodelijk geweld op hun scholen.

Zonder tegenstelling en conflict geen vernieuwing! Wat dat betreft doet Trump uitstekend werk, als nuttige idioot, die aan de andere kant van het politieke spectrum vernieuwing mobiliseert. Het zou dan ook jammer zijn als hij voortijdig zou moeten aftreden. De kans is groot dat de boel dan weer inzakt.

Tot wat voor vernieuwingen zal Trump aanleiding geven? Ben benieuwd. Niets over te zeggen. Zal ook Europa nog een tik van Trump-molen meekrijgen? Wie weet. Via Rusland misschien. De dynamiek van dialectische ontwikkelingen valt slechts achteraf te voorspellen. Niet dus. Menselijk handelen blijft een verrassende factor!


zaterdag 10 maart 2018

Machiavelli’s spel. Een porno-ster voor Trump’s meesterschap

Hypergevoelig als Trump is voor zijn imago, heeft hij zich deze week genoodzaakt gezien om (voor hem) slecht nieuws te overcompenseren met twee verrassende acties, om de aandacht af te leiden: Importheffingen op staal en aluminium en Het gesprek met Kim Jong-un van Noord-Korea. Zonder deze twee acties zou het nieuws over hem (en dat is het enige dat hem interesseert) alleen zijn gegaan over zijn affaire met porn-star Stormy Daniels, - nieuws dat heel schadelijk zou kunnen uitwerken bij zijn conservatieve achterban.

Nieuws over zijn affaire met de porno-ster kon hij uiteraard niet tegenhouden, maar hij heeft het wel uitstekend weten te maskeren: voorlopig gaat het over heel iets anders waarin hij ook een hoofdrol speelt.

Beide acties zijn niet vreemd voor Trump, maar het feit dat hij er deze week mee komt (de timing van zijn importheffingen-verhaal verraste vriend en vijand), bewijst dat hij weet hoe de media werken, en ook hoe slaafs deze zijn.

Het wachten is op de volgende (al dan niet pornografische) affaire van Trump, en hoe hij het nieuws erover gaat compenseren. ;-)