woensdag 19 augustus 2026

Axialisme: participeren in een nieuwe Spiltijd! Een manifest

 .

AXIALISME: PARTICIPEREN IN EEN NIEUWE SPILTIJD! Een manifest

(Een eerste poging) 

.

De wereld staat in brand. Op tal van plaatsen letterlijk. Er gebeurt van alles, zowel schokkend als sluipenderwijs: ontwikkelingen die veel overhoophalen, wereldwijd, met als meest in het oog springend fenomeen: klimaatverandering – zij vormt een existentiële dreiging. 

 

We zullen iets moeten doen, willen we dit alles niet lijdzaam over ons heen laten komen. En ja, we kúnnen iets doen! Bij wijze van opstand: waarvoor willen we gaan staan? Wat willen we hooghouden? En daar actie aan verbinden.

 

Daarvoor is het nodig voorbij het nieuws van de dag te reiken! 

 

Ontwikkelingen zoals klimaatverandering staan niet op zichzelf. Wat er gebeurt, zou ik in een bredere context willen zetten: de transformatie naar een toekomst die onherkenbaar anders zal zijn. En wij mensen zijn co-creator in dat proces, mits we dat willen. 

 

Vraag is: waarheen? Welke kant willen wij dat het opgaat?

 

Het transformatieproces waarin we ons bevinden, is niet zomaar een verandering, vergelijkbaar met veranderingen zoals die zich de afgelopen decennia hebben voltrokken. Zij is veel ingrijpender.

 

De Duitse filosoof Karl Jaspers gaf de naam ‘Spiltijd’ (‘Achsenzeit’) aan een eerdere periode van diepgaande veranderingen, tussen 800 en 200 vóór onze jaartelling. Het was een periode van grote vernieuwing, een overgangstijd waarin denkers en hervormers het menselijk bewustzijn transformeerden. Zij initieerden bewegingen die tal van beschavingen millennia lang hebben bepaald en gevoed: Confucianisme, Taoïsme, Zarathustra, Upanishaden, Boeddhisme, Joodse profeten, Griekse filosofen, om de belangrijkste te noemen. Een zeer divers gezelschap, met een lange, vruchtbare doorwerking, - ons aller erfenis.

 

Het lijkt er sterk op dat we ons opnieuw in zo’n periode van diepgaande veranderingen bevinden. Het is zeer de vraag of we nog uit de voeten kunnen met de filosofische, spirituele en religieuze stromingen die ooit zijn geboren in die eerste Spiltijd en daarna. Zal de transformatie die zich nu voltrekt niet ook noodzaken tot radicale vernieuwingen?

 

Mijn hypothese is dat dit inderdaad het geval is. Een ruimer bewustzijn is vereist om adequaat te kunnen antwoorden op de ontstane situatie. Oude antwoorden voldoen niet meer. Misschien dat we er nog iets mee kunnen, misschien ook niet. In ieder geval lijkt een forse herziening nodig. En tegelijkertijd een herbronnen en herijken. Plus het creëren van nieuwe opties. Met de beschaving van de hele mensheid als inspiratiebron, om een stap verder te zetten.

 

Waarin de meeste filosofie, religie en spiritualiteit tot nu toe tekort is geschoten, is het bevorderen van levenliefhebbend leven en denken. Dat moet anders. Met wat er nu aan het gebeuren is, is een onvoorwaardelijke trouw aan de aarde nodig en aan alle leven, en nog meer dan dat: bestaansliefde en de wil om te behouden wat we liefhebben. (Dit is mijns inziens een noodzakelijke voorwaarde om desastreuze, zelfvernietigende tendensen te keren, - niet voldoende, wel noodzakelijk.)

 

Bijkomend bezwaar: de vanouds overgeleverde mythen, rituelen en symbolen zijn ver van onze wereldbeleving en levensgevoel af komen te staan. Te ver om nog een veredelende, verheffende of transcenderende werking te hebben. Ontstaan in een volstrekt andere tijd en cultuur spreken zij niet meer tot onze verbeelding, tenzij door tal van ingewikkelde vertaalslagen. Dit schept vooral onderlinge vervreemding, in plaats van te verbinden.

 

Wat moet er allemaal gebeuren om trouw aan en liefde voor het leven op aarde te laten opbloeien? Wat voor ervaringen zouden we kunnen, of moeten, exploreren om er zin en betekenis aan te ontlenen? Is een andere taal nodig? Andere concepten? Anderen beelden of rituelen? In ieder geval hebben we nieuwe, betere verhalen nodig!

 

Filosofische, spirituele en ook artistieke vernieuwingen zijn altijd een antwoord geweest op veranderingen in de menselijke conditie. En vervolgens hebben die vernieuwingen weer ruimte gemaakt voor nieuwe ervaringen en praktijken. In een recursieve beweging.

 

Ook nu is de menselijke conditie aan het veranderen, diepgaand en wereldwijd. 

 

Enerzijds is er de klimaatverandering die nog maar net is begonnen. Zij zal zeer veel overhoophalen. Niet alleen weersomstandigheden zullen drastisch wijzigen; de kans is groot dat ook tal van cultureel-maatschappelijke structuren het zwaar te verduren krijgen, - als gevolg van verstoringen in voedselproductie, droogte en slinkende watervoorraden, bijvoorbeeld, het onleefbaar-worden van een habitat, massale migratie, politieke destabilisering, etc. Kortom: een existentiële dreiging zoals we die niet eerder hebben gekend.

 

Anderzijds is er de digitale revolutie die sinds enkele decennia bezig is onze omgang met elkaar, met informatie, met cultuur, etc., diepgaand te veranderen. En ook deze veranderingen voltrekken zich wereldwijd. Bovendien zetten zij een fors vraagteken bij wat wij altijd als uniek menselijk hebben gezien. Wie of wat is de mens nog? De digitale revolutie zou een bedreiging kunnen zijn voor een menswaardig bestaan. Zij biedt zeker ook ongekende mogelijkheden. In ieder geval noopt deze ontwikkeling tot een grondige revisie van wat het betekent om mens te zijn.

 

(Met het noemen van klimaatverandering en de digitale revolutie als de belangrijkste motoren van wereldwijde verandering, wil ik niet zeggen dat er niet nog veel meer speelt. Zeker. Denk aan de strijd tegen onrecht, onderdrukking en discriminatie, evenals het probleem van oprukkend nihilisme dat elk geloof in zin en waarden ondermijnt.)

 

Waar gaat dit heen? Onvoorspelbaar.

 

Waarheen willen wij dat het gaat? De wereld is geen stabiele toestand, altijd in wording. Voor een belangrijk deel is het aan onszelf om (mede) te bepalen in welke richting de wereld zal veranderen, vooral nu zoveel op het spel staat.

 

Vanwege het ingrijpende karakter zou ik de transformatie die nu gaande is, willen voorzien van de werktitel: Nieuwe Spiltijd. In het Engels: New Axial Age.

 

(En voor de taalliefhebbers onder ons: naast ‘axis’, Latijn voor ‘as’, ‘spil’, is er ook nog ‘axia’, Grieks voor ‘waarde’. Met het woord ‘axiaal’ kun je dus twee kanten op, - die mooi te combineren zijn! En de hele gedachte aan een ’nieuwe Spiltijd’ is ook nog eens een ‘axioma’: een (onbewezen) stelling, en in dit geval een stelling die aan de basis ligt van een heuristische hypothese, om nader te onderzoeken.) 

 

Om het niet bij een beschouwing alleen te laten, zou ik bij deze het Axialisme in het leven willen roepen, als verzamelnaam voor participatiemogelijkheden in dit grote avontuur. Plus een oproep aan iedereen die er zich door aangesproken voelt, om er met woord én daad invulling aan te geven: positief, dynamisch, onderzoekend, kritisch, opstandig, fantasievol, creatief, subversief, geestverruimend, toekomstgericht, hoopvol, avontuurlijk, uitproberend, experimenterend, speels, in een actief engagement met wat komen gaat, en er vorm aan gevend! En divers: de toekomst kan niet anders dan pluriform zijn.

 

Is een betere wereld mogelijk? Het is zeker dat we op weg zijn naar een andere. De vraag is welke. Niets ligt vast, alles ligt open, zeker nu er zoveel stagneert. Crisis biedt ook kansen, volop zelfs. Met de macht van de verbeelding kunnen we een uitweg creëren uit wat nu als een impasse zou kunnen voelen, of als doodlopende weg. 

 

Dus ja, laten we de verbeelding bevrijden uit fatalisme en inertie. Laten we utopisch denken weer inzetten als ruimte-en-mogelijkheden-scheppend vermogen. Hoop is een optie, opnieuw, en ditmaal een langgerekte, voorbij de korte adem! Ja, er is iets anders mogelijk, mits we ervoor gaan. 

 

Het wordt tijd voor een beter verhaal over wat zich nu aan het voltrekken is, een verhaal met een zich openende horizon, en een verhaal in meervoud! 

 

En om de hypothese tot het uiterste door te trekken: wanneer we erin slagen om de crises die zich nu voordoen om te zetten in een ruimer bewustzijn, met bijgaande verantwoordelijkheid, gedrag en creativiteit, dan zal er weer reden zijn om trots te zijn op onszelf, op de mensheid, in plaats van onszelf voornamelijk als probleem te ervaren. Mensentrots! Met als nieuwe, gezamenlijke en overstijgende identiteit: aardbewoner, samen met alle andere leven!

 

Welkom in de Nieuwe Spiltijd!

.

.

(Mocht je geïnteresseerd zijn in een vervolg, laat het me weten: driesboele@wxs.nl )

.

donderdag 18 juni 2026

Op reis in eigen stad: bezoek aan expo in Filmmuseum

.

Op reis in eigen stad. Afgelopen zondag tentoonstelling in Filmmuseum bezocht: ‘Nieuwe perspectieven op koloniaal filmerfgoed’. Erg weinig bezoekers. Ten onrechte, wat mij betreft. Heb films en fragmenten gezien die indruk maakten en me te denken gaven over ‘ons’ koloniale verleden.

 

Ik had geen speciale reden om naar de expo in het Filmmuseum te gaan. Vrij willekeurig gekozen als bestemming voor ‘reizen in eigen stad’, een projectje dat ik enige tijd geleden ben begonnen. Hoe goed ken ik Amsterdam, mijn eigen woonplaats, eigenlijk? 

 

Heden en toekomst interesseren me meer dan het verleden. Tijdens mijn bezoek aan de tentoonstelling dacht ik: is dat toch niet iets te gemakkelijk gezegd?

 

Nederland vind ik doorgaans nogal een keurig, geregeld, saai burgerlijk landje, prettig aangeharkt. Alles wat daar niet aan voldoet, wordt breed uitgemeten in kranten, talkshows en andere media. En als het even kan, volgen er dan Kamervragen, etc. 

 

Amsterdam gaat langzamerhand ook in die richting, helaas. In zijn geschiedenis door Russell Shorto ooit beschreven als ‘de meest vrijzinnig stad ter wereld’. Wat is daar nog van over? Meer en meer wordt Amsterdam een doorsnee Nederlandse stad. Gelukkig valt er nog wel net iets meer te beleven dan elders in het land. 

 

Wanneer je het verleden erbij haalt, blijkt er veel meer aan de hand dan de saai burgerlijke oppervlakte doet vermoeden. Zowel glorieus, als ook beladen.

 

Uit de brochure bij de expo in het Filmmuseum: 

‘In de tentoonstelling gaan elf kunstenaars in dialoog net Eye’s deelcollectie van zo’n 2000 koloniale films afkomstig uit voormalig bezette gebieden in Indonesië en Suriname. De kunstenaars, afkomstig uit diverse landen, deden twee jaar lang onderzoek naar de verzameling van deze vaak problematische beelden. Zij maakten tien nieuwe werken gebaseerd op deze films. Daarmee leggen ze koloniale structuren en praktijken bloot en bevragen ze de rol van film in het bestendigen van macht. Want wie had er in de koloniale maatschappij toegang tot de camera, en wie niet? Wat liet die camera zien, met welke bedoeling, en wat zien we niet op deze beelden?’

 

Heb niet alles kunnen zien; ik ga er nog een keer heen.

 

In een van de films die ik zag, zeiden geïnterviewden herhaaldelijk, op de vraag wat zij hadden geërfd van hun voorouders: moed, de kracht om te overleven, en ook inspiratie, met name spiritueel-religieus. Mooi om te horen, sterk in contrast met de filmbeelden waarin koloniale machtsverhoudingen baden in vanzelfsprekendheid.

 

Door wat ik hoorde en zag, vroeg ik mij af: wat doe ik eigenlijk met mijn verleden? Wie waren mijn voorouders? - voornamelijk boeren in Zuid-Holland, en dat al heel lang. Wat heb ik van hen geërfd? Ik heb het me zelden afgevraagd. Komt het erop aan mijn voorgeschiedenis te onderzoeken? Eigen familie? Breder? En zo ja, waartoe? 


Terug naar huis strandde ik in Keti Koti, in het Westerpark. Een culturele markt met eten, kunst, kleding, en muziek natuurlijk.  Door de tentoonstelling hoorde ik de muziek nu toch anders. Er klonk een hele geschiedenis in mee, slavernij met name, en de bevrijding ervan: ‘ketenen gebroken’. 

zaterdag 11 april 2026

Trump zij geprezen! Leve Europa!

.

Ik ben zo blij met Donald Trump. Het is nauwelijks voor te stellen hoe blij ik ermee ben.

De Amerikaanse arrogantie heeft eindelijk haar masker afgedaan. 

Het is als het beëindigen van een slecht huwelijk: eindelijk mag je zeggen wat je altijd al vond en voelde, maar achterhield om de lieve vrede te bewaren.

Wat ‘Daddy Donald’ niet kan worden verweten is dat hij open en eerlijk is over wat de echte prioriteiten zijn van de VS. Eerdere presidenten dachten er misschien ook zo over, maar zeiden het nooit openlijk. Bijvoorbeeld over de Amerikaanse belangen die altijd voorgaan. En over de NAVO die alleen de moeite van het verdedigen waard is zolang de VS er baat bij heeft. Trump doet er niet schijnheilig over. Uitstekend!

Okay, het schaadt de Amerikaanse belangen in geopolitieke zin, maar who cares? Okay, Amerika raakt bondgenoten kwijt én mondiale invloed, maar who cares? Amerika is niet langer het toonbeeld van vrijheid, maar is dat iets om te betreuren? Okay, Trump laat zien waar het in Amerikaanse wereldpolitiek altijd al om ging, namelijk America first. Laten we er blij mee zijn!

En laat Europa eindelijk volwassen worden!

Onder de Amerikaanse paraplu waren we veilig en bleven we altijd afhankelijk van onze Grote Broer aan de andere kant van de Grote Plas, én onzelfstandig in onze beslissingen. Blij dat we daar nu van afzijn! Dank u, mister Trump! 

Ik ben blij, uiterst blij, dat u niet mijn president bent! (Erg jammer voor de Amerikanen, maar daar zullen ze zelf achter moeten komen. Bovendien, ze hebben hem zelf gekozen.) Het is werkelijk het beste wat ons Europeanen de laatste jaren is overkomen: voor de tweede maal Trump als baas van de VS. 

Dus ja, laten we a.u.b. deze gelegenheid aangrijpen en er alles aan doen om ons, als Europa, los te maken van de VS! 

Militaire en technologische achterstand? Ja, we zullen het een en ander moeten inhalen, en dat duurt even. Toekomst onzeker? Ja, maar wat willen we anders? Overgeleverd zijn aan de luimen en willekeur van een bewoner van het Witte Huis voor wie Europa slechts bijzaak is? Nee, dank u.

Vrijheid, eindelijk vrij! Laten we ons bevrijden van onze bevrijders van weleer! Zij zijn al lang niet meer ons voorbeeld. 

Laten we onze luiers uitdoen en onze eigen beschaving herontdekken als meer dan de moeite en het verdedigen waard!


P.S.-1

Europese politici die zich gesteund wisten door Mr Trump, zoals de Hongaarse Orbán, blijken er geen voordeel meer van te genieten, integendeel. Lang leve de scheiding tussen Europa en Amerika! Uit elkaar gegroeid, gaan we ieder een eigen weg. Het zij zo. En dear Donald, nogmaals bedankt voor de duidelijkheid! (Dank ook voor de vele komische momenten. Dat er nog vele mogen volgen!)


P.S.-2

Terwijl in Europa door de Paus voor het laatst tot een Kruistocht naar het Heilige Land werd opgeroepen in 1271, kan men er in Amerika nog geen genoeg van krijgen. Tja, ieder z’n eigen ontwikkeling. Voor wie meer wil weten over de huidige kruisvaarder aan het hoofd van het Amerikaanse ministerie van oorlog, de heer Hegseth, biedt dit artikel een aardige kennismaking: 'Pete hegset’s holy war: the militant Christian theology animating the US attack on Iran'

https://www.theguardian.com/us-news/ng-interactive/2026/apr/10/pete-hegseth-christianity-iran-war-crusade

 


zondag 20 juli 2025

Notities over religie. Politiek & religie lijken niet te scheiden (zeker nu niet). Over de toenemende macht van Evangelicalisme

Het is werkelijk bizar hoe weinig aandacht men in Europa wil besteden aan de religieuze dimensie van het fenomeen ‘Trump’. En dan heb ik het niet over de persoon, maar over de agenda die hij uitvoert.

Voor wie zich enigszins verdiept in Amerikaanse politiek, niet vanuit Europees, maar vanuit Amerikaans standpunt, en dan niet alleen let op financieel-economische maatregelen of gebabbel over de privépersoon Trump, zal onvermijdelijk uitkomen op de rol van religie in het politieke landschap van de VS. Met name de invloed en agenda van evangelicals is verbluffend, - en als ik Amerikaan was zou ik zeggen: beangstigend. (Zie video en ook de twee andere afleveringen. (1))

 

Feitje dat te denken zou moeten geven: het aantal evangelicals in de wereld is ruim 600 miljoen, en het aantal stijgt met de dag. Met name in de Amerika’s en in Afrika.

De aanhang van het Evangelicalisme in de VS wordt geschat op circa 60 miljoen. (Anderen zeggen 80 miljoen.) In ieder geval was Trump zonder hun steun nooit president geworden.

 

Trump mag gek lijken, of wispelturig, of onwetend in wat hij doet. Wanneer je de agenda van de evangelicals erbij pakt, is zijn beleid allerminst vreemd, maar zeer to-the-point. 

In het oog springt natuurlijk het anti-abortus beleid, evenals de bestrijding van LGBTQ+. Maar zeker zo belangrijk is het streven naar de opheffing van de scheiding tussen kerk en staat, als onderdeel van het ‘Seven Mountain Mandate’ (google en gij zult vinden).

 

Met andere woorden: de huidige politiek van Amerika is simpelweg onbegrijpelijk zonder de invloed en agenda van evangelicals c.s. mee te nemen. Het ware beter om Trump op te vatten als ‘useful idiot’, dan als het gevaar zelve.

 

Hoe komt het dan dat er in Europa nauwelijks aandacht voor is? Is seculier Europa zo areligieus geworden dat de (grote) rol die religie in tal van landen (en niet alleen in de VS) nog steeds speelt een blinde vlek is geworden? Okay, religie is niet het enige wat telt; de economie is zeker ook belangrijk. (Ja, we hebben ons marxistische lesje geleerd.) Maar is dat een reden om zich dan maar te beperken tot het laatste, alsof alles kan worden teruggebracht tot economie? 

 

Andere optie: Europeanen zijn zozeer gewend geraakt om kerk en staat te scheiden dat het vanzelfsprekend is geworden om religie buiten beeld te houden wanneer het over politiek gaat. Maar wat als er binnen democratieën (zoals de Amerikaanse) naar wordt gestreefd om de scheiding tussen kerk en staat op te heffen? Kan politieke analyse de rol van religie dan nog langer negeren?

 

Het bijzondere van Evangelicalisme is dat het niet alleen geloof en politiek met elkaar wil verbinden, maar ook geloof en economie. Financieel en economisch succes zijn een teken van het juiste geloof. Ze gaan allemaal hand-in-hand in het ‘prosperity gospel’. 

 

En niet onbelangrijk: ook zonder Trump gaat de agenda van evangelicals c.s. gewoon door. Focus op de privéperikelen van de heer T zorgt voor een perfecte afleiding, maar is voor de lange termijn irrelevant.

 

Betreft dit vooral een Amerikaans fenomeen? Zou kunnen, maar waarschijnlijk niet. Als religie opnieuw de kop opsteekt in Europa als politieke factor, dan zal het niet een ons bekende gedaante aannemen, maar sterk lijken op wat in Amerika groot aan het worden is. Tegelijk moet gezegd dat er ook forse verschillen zijn. (2)



[...]

 

Ja, ik begrijp dat er allerlei nuances zijn aan te brengen. Maar toch, ik vraag me steeds meer af of een religieuze mentaliteit niet eerder een doorlopende lijn is, van fundamentalistisch naar vrijzinnig en weer terug, en wel in zoverre men zich onderwerpt aan een autoriteit, of het nu gaat om een God (of goden), een heilige persoon (zoals Boeddha of Jezus), of een heilig geschrift (zoals Bijbel of Koran). Hoe fundamentalistisch of vrijzinnig ook, het blijft onderwerping.

 

En ja, er zijn heel verschillende invullingen van ‘religie’. Dat neemt niet weg dat er ook religie is die onderwerping vraagt van aanhangers. Of misschien is het eerder andersom: de mentaliteit van (zich) willen onderwerpen en gehoorzamen aan autoriteit is ruimschoots aanwezig, en vormen van religie bieden onderdak bieden aan deze mentaliteit. 

 

Met name monotheïsme lijkt zich er goed voor te lenen, gezien het succes ervan in de wereld. Tegelijk roept het overal conflicten op (zoals dagelijks in het nieuws valt te vernemen). 

 

Staan beide (succes én conflict) los van elkaar?

 

Misschien ligt het eraan dat monotheïsme – anders dan andere religies – zich doorgaans presenteert als exclusief en enig in waarheid, met een boodschap die wordt voorgeschoteld als een ‘leer’, en zonder dat een kritische geest wordt gestimuleerd (of slechts beperkt, binnen de perken blijvend van de leer). 

 

Religie hoeft zich niet zo te presenteren, maar helaas zijn er tal van stromingen die dat wel zo doen. (Bijgaande video (1) laat dat duidelijk zien.)

 

 

 

Noten:

.1) Zie: Les évangéliques à la conquête du monde : les évangéliques au pouvoir (2/3) | Documentaire | ARTE

https://www.youtube.com/watch?v=VkSVF9mGrao

Ook de andere twee afleveringen zijn de moeite waard. 

2) Zie: Zie: Religion, Populism, and the Fragmentation of the Sacred

https://nias.knaw.nl/news/gorski/

Interview met Philip Gorski die onderzoek doet naar het heilige in onze tijd en naar invloed van religie op (hedendaagse) politiek. Over verschillen tussen Amerikaanse en Europese situatie. Met een andere visie op de zgn onttovering van de (moderne) wereld. Is onze cultuur wel zo geseculariseerd? 

'Intellectuals have confused their own worldview with the broader culture.'


 

donderdag 29 mei 2025

De Natie heeft Lebensraum nodig

Lebensraum

 

De Natie heeft Lebensraum nodig

En doet er alles – alles! – aan

Om zich van steeds meer te verzekeren

Nietsontziend

Ten koste van wat of wie ook

 

Ten koste van menswaardigheid

Ten koste van lijden

Ondraaglijk lijden

Dat het volk zelf maar al te goed kent 

- maar vergeten?

 

De Natie heeft Lebensraum nodig

En kijkt daarbij niet op een dode meer of minder

Of tien

Of honderd doden

Of duizend

Of tienduizenden doden

Of hoeveel ook

In het getto van de vergetelheid doet het aantal er niet toe

Allemaal anderen zonder naam

Want wie ziet hun gelaat?

Zijn zij überhaupt iemand?

 

En dat terwijl de Natie het eigen leven memoreert

En dat van iedere onderdaan

Van eigen bodem

En hetzelfde bloed vooral

In de naam van het Heilige

Als ware zij het leven zelve

Zonder meer

 

Ironie van de geschiedenis?

Gewetenloos?

Zijn mensen andere mensen?

 

Doof voor de vragen die zich stellen

Schreeuwend of bijna geluidloos

Rechtvaardigheid?

Gerechtigheid?

Medemenselijkheid?

 

Zijn zij gestorven in de obsessie met Lebensraum?

 

De Natie heeft Lebensraum nodig

Ten koste van zichzelf

Ten koste van respect van wie of wat ook

En de eigen belofte

Hoop te willen zijn te midden van het troosteloze kwaad

Die zij verraadt

Rücksichtslos

 

De Natie creëert de Vreemdeling 

- die men zelf zo vaak was

Zij creëert vreemden

Door hen buiten het eigene te plaatsen

Statusloos en zonder rechten


Helaas 

Alsof het niet anders kan

zondag 9 maart 2025

Uitzoomen op het wereldtoneel

Wat gebeurt er allemaal?

De afgelopen weken is er van alles voorgevallen dat verbijstering wekte (bij mij, althans), en dan denk ik aan de recente veranderingen in Amerikaanse politiek, met name met betrekking tot de oorlog in Oekraïne.

Vraag: vanwaar die verbijstering? Is het echt allemaal vanwege de gekte van één persoon, namelijk de heer T? Of heb ik tot nu toe de situatie waarin we verkeren verkeerd begrepen?

 

In een poging om het toch enigszins te ‘begrijpen’, het volgende.

. Stel, we zoomen uit;

. Stel, we relateren niet alles aan onszelf, oftewel: aan Europa;

. Stel, de oorlog in Oekraïne is voor een groot deel van de wereld, buiten Europa, bijzaak, - zoals er ook nog andere oorlogen woeden (bijvoorbeeld in het Midden-Oosten en in Afrika);

. Stel, vanuit de VS bezien is Europa onbetekenend; handelspartner okay, maar geopolitiek verder niet van belang;

. Stel, de belangrijkste opponent van de VS op het wereldtoneel is China (niet Rusland);

. En stel, we gaan er eens niet vanuit dat Trump gek is, maar dat hij weet wat hij doet, en dat hij niet louter bezig is met zelfverheerlijking, noch dat hij het helemaal alleen voor het zeggen heeft,

hoe ziet het er dan uit? Hoe dan te duiden wat er de afgelopen weken is gebeurd?

 

Ik zou zeggen:

. Door de oorlog met Oekraïne en het verenigd front van Westerse landen, werd Rusland in de armen van China gedreven;

. Daar wil de VS nu verandering in brengen;

. Om de positie van China te verzwakken is het zaak voor de VS om Rusland los te weken van China, en wel door er ‘vrienden’ mee te worden;

. Als gevolg hiervan laat de VS Oekraïne vallen, want geopolitiek gesproken onbelangrijk; de belangen van de VS zijn er niet mee gediend om er nog langer in te investeren.

 

Wat betekent dit voor Europa en voor Oekraïne?

Minstens dit: 

. Wil Europa een rol spelen in dit grote spel, dan zal het zichzelf belangrijk moeten gaan maken én voor de eigen belangen opkomen. Temeer daar de VS anders blijkt te zijn dan we dachten, of hoopten, - in ieder geval geen bondgenoot. Op dit moment is de rol van Europa niet indrukwekkend te noemen, ook wat betreft Oekraïne.

. Kan/ wil Europa als Europa een rol van betekenis gaan spelen? Grote vraag.

. Steun voor Oekraïne is nu geheel en al een Europese aangelegenheid geworden. Hoe?

. En verder: ophouden om ons te richten naar Amerika. (Laten we blij zijn dat de heer T niet onze president is!) We zullen het zelf moeten doen, niet alleen wat Oekraïne betreft, sowieso. Europe, let’s go for it! 

 

Does it make sense om er zo naar te kijken?

 

Stille rebellie, 9 maart, Beursplein Amsterdam

Rond het middaguur naar samenkomst geweest op het Beursplein in Amsterdam: vanaf 12.00 uur mediteren, half uurtje. Georganiseerd door Extinction Rebellion en de Zen Peacemakers. Uiteindelijk waren er zo’n 20 deelnemers.

 

Van de folder:

‘Met onze vreedzame Stille Rebellie beoefenen we met gezamenlijke stille meditatie compassie voor al het lijden waar dan ook ter wereld. We doen dit gelijktijdig ook op andere plekken in Nederland.

“Geef mij stilte en ik zal de nacht trotseren.” (Kahlil Gibran)

Je bent van harte welkom om mee te doen aan deze Stille Rebellie! Voor 5 minuten tot een half uur. Alles is goed. Neem zelf een kussen, stoel of bankje mee.’

 

(Dus ja, Extinction Rebellion heeft ook deze kant. 😉 )

 

Het is elke maand, 2de zondag in de maand, van 11.45 – 12.30.

Locatie is niet altijd dezelfde. De volgende keer waarschijnlijk ook op het Beursplein.

Voor meer info: stille.rebellie@wereldster.nl